هرچند بودند كساني كه سن‌شان به گذشته هم قد نمي داد ولي باز توسط اين گروه متهم مي شدند. پس در نظر اين گروه هرچه مي كردي كه به نوعي احقاق حق غير بود تو متهم بودي. اين گروه طلب حق پايمال شده خويش را مي كنند مانند همه كردها اما دريغا و درد كه روش احقاق حق نزد آنان توهم و سرابي بيش نيست(در ادامه خواهد آمد چرا توهم؟!).

گروه دوم مركزنشيناني بودند كه تو را متهم مي كردند كه در قالب انسانيت و عدالت و دمكراسي و آزادي به دنبال توجيه كردن نظريه آرام آرام تجزيه‌طلبي هستي. هرچه داد بر مي آوردي اين ره به ناكجاآباد است! كو گوش شنوا؟! هر چه داد بر مي آوردي كه روزي اين فاجعه گريبان خود شما را هم خواهد گرفت!دريغ از گوشي شنوا؟!

آخر رقم خورد آنچه كه رخدادي بود عظيم... الان نمي توان اصلاح‌طلبان را متهم كرد به سادگي، كه شما همان جاه‌طلبان گذشته‌ايد و بس... همچنين نمي توان منكر شد كه چه با خود كردند مركزنشينان ايران. به قول شگفترين مرد انقلاب 57 ايران: چه تظميني هست كه 30 سال ديگر باز در همين خانه اول نباشيم؟! اين اعترافي است بس بزرگ، اعترافي بزرگ و به غايت انساني...

اما حال مي توان نوشت بدون هراس از كج‌فهمي، بدون هراس از اين كه حرام‌زاده‌اي عقده‌اي پشت احقاق حق يا با ننگ و تهمتي واهي، استدلال دقيقي را به سادگي آب خوردن رد كند. استدلال را بايد با استدلال رد كرد نه با خفت و خواري و تهمت و انگ بار كردن ديگران.

مطلب بر اين قرار است:

نترسید، فعلاً قرار نیست شالودة همه چیز بر باد رود، کسی خیال ندارد انقلاب کند، کسی همه چیز را زیر سوال نبرده است. قضیه به بیگانگان و جاسوسان و دشمنان هم ربطی ندارد. خوب نگاه کنید. همه چیز به‌وضوح دربرابر چشمان‌تان است. کسی نمی‌گوید آن چند میلیونی که به رئیس دولت رأی دادند "مردم" نیستند، نه، معلوم است که مردم‌اند (و آن‌قدر هم می‌توانند فکر کنند که این‌ روزها رودروی باقی مردم قرار نگرفته‌اند، و آن قدری می‌توانند فکر کنند که وقتی می‌بینند دولت با معترضان چه می‌کند، به‌رغم رأی‌دادن به رئیس این دولت، سخت از دولت خشمگین می‌شوند و به صف معترضان می‌پیوندند)؛ مسأله دقیقاً این است که آن عده‌ای که به رئیس دولت رأی ندادند و نخواهند داد نیز "مردم"‌اند. در چنین وضعیت‌هایی نیاز به تحلیل عجیب‌و‌غریبی نیست. برای همگان، محل نزاع از روز هم روشن‌تر است. یادمان باشد، مقاومت و ریاضیات شباهت غریبی به هم دارند. همان‌طور که دو دو تا چهار تاست و مجموع زوایای مثلت صدوهشتاد درجه است، مقاومت هم بر اساس یک محاسبة ساده، عقلانی و هرگز فسخ‌ناپذیر استوار شده است، و برای مقاومت‌کردن، چندان هم نیازمند قدرت، نیروی جسمانی، شجاعت خارق‌العاده، هوش استثنایی، وغیره نیست، بلکه فقط به جسارت عقلانی و صداقت فکری نیاز است. مردم رأی داده‌اند و از رأی‌شان صیانت نشده است. و مسأله این است که "باید" از رأی‌شان صیانت می‌شد، درست همان‌طور که در هر مثلت، مجذور وتر با مجموع مجذورهای دو ضلع دیگر برابر است، یا به عبارت دیگر: "باید" برابر باشد.

ادبیات         دستکرد(هنر)          سبه‌ي         شهر ریاضی

عكاس: شه‌مال مرتضايي

آن کس که می داند چگونه هوای نوشته های من را تنفس کند، می داند که "هوا" هوای بلندی هاست، هوای سلامت آفرین. باید برای آن آمادگی داشت، در غیر این صورت سرماخوردگی، خطر کوچکی نخواهد بود. یخ زدن نزدیک است، تنهای دهشتناک است -اما با چه صلح و آرامشی همه چیز در زیر نور آرمیده! انسان چه آزادانه نفس می کشد! تا چه اندازه زیر پای خویش را حس می کند! - فلسفه، تا آنجا که من آن را درک کرده  و زیسته ام، زیستن اختیاری در یخ و کوه های بلند است.

این قطعه ای از بخش سوم از پشگفتار کتاب "آنک انسان مصلوب" فردریش نیچه بزرگ است. ترجمه: رویا منجم

آیا اجداد کوهستان نشینان زمین نیز چنین تمایلی در عقبه ذهنی خویش داشتند؟ بی شک آری!

اما نکته اینجاست که چنین زیستی همانگونه که نیچه نیز تذکر می دهد سخت تاقت فرساست و یخ زدن در آن نزدیک درست به همین دلیل نویسنده آذری ایران عباس معروفی عزیز هم داستان "روبه روی آفتاب" را خلق کرده است.

اجداد وی نیز چون کردها زندگی و رهای دلپذیر در کوهستان را کشف کردند اما این نویسنده خوش ذوق ایرانی رنج و تراژیدی موجود در آن را کشف کرده است همچون رمان "سمفونی مردگان" که در اردبیل سردسیر می گذرد.

داستان زیر که به زبان کردی هم ترجمه شده سال 1358 به چاپ رسیده و هنوز گویای بسیاری از رنج های ماست.

آیا روزگاری فرا خواهد رسید که سبکی تحمل ناپذیر زندگی را بدون تراژیدی به سر کنیم؟ مرگ در عمق کوهستانی انباشته از برف، تو می دانی که زمانه مردن فرا رسیده و آرام و بی صدا خود را به دل کوهستان و سرمایش می سپاری: خوابی بس عمیق اما نه از جنس نیاز، نیاز یتمی بی سرپناه بل از جنس انسانی زیاده انسانی...

تذکر:

احمد امانی در تارنمای خود به نام قه‌يران (به معنی آشوب يا بحران) داستان "روبه‌روی آفتاب" عباس معروفی (صفحه داستان شماره گذشته آینه‌ها) را به زبان کردی ترجمه کرد و در دوم دی‌ ماه به شبکه اینترنتی ارسال کرد. با سپاس از او که متن زیر را هم درباره این داستان و نیز رمان سمفونی مردگان عباس معروفی نگاشته و در تارنمای خود گذاشته است. البته احمد امانی در نکته‌ئی به خطا رفته است؛ عباس معروفی ترک نیست. او در تهران به دنیا آمده است و اصلیت سنگسری (استان سمنان) دارد.

سردبیر مجله ادبی آئینه ها

http://www.aineha.com

تصویر کامل

به این عکس خوب بنگریم نوع نشستن و ایستادن افراد، جهت گیری نگاه، چیدمان منظم و فاخر لباس ها و توده ای بودن جمع و... همه گی نشان از خصلت های ویژه آدمی است. کات و به سراغ یکی از تصویرهای ناب آکیرا کوروساوا -فیلم ساز شهیر ژاپنی- برویم آنجا نیز دقیقا سامورائی ها دارای چنین تصویری هستند. این انطباق عجیب از دو فرهنگ کاملا ناآشنا با هم نشان از چه دارد؟ (توجه داشته باشیم این عکس به زمانی از کردستان باز می گردد که هیچ اثری از فرهنگ و شناخت ژاپنی ها در آن دیده نمی شد) آری وجود بنیان های مشترک و ویژه آدمی... حال بماند که در کنش و نوع جهت گیری فرهنگ ژاپنی و کردی اشتراکات فراوانی وجود دارد

کرامت انسانی(گرانیگاه ادیان) - عدالت (گرانیگاه گفتمان چپ) - آزادی (گرانیگاه گفتمان ناسیونالیسم) سه گفتمان مهم و چالش برانگیز تمامی دوران بشری و از همه مهمتر دوران ما

من ناوم خه‌ونه

"جهاد اكبر –نبرد با نفس خويش- به مراتب دشوارتر و سخت‌تر از جهاد اصغر است" پيامبر(ص)